Toplumcu kelimesi bir zümre edebiyatçıların sözlüğünde SOSYALİST demektir. Hatta toplumcu şair denilince bütün sosyalist şairle değil, açıktan açığa bir gazete makalesi gibi belli sınırlı, sosyalist doktrini savunan, onu dile getiren politikacı şairler akla gelmektedir. Bu tür şairler ısrarla şiiri bir kavga ve mücadelenin emrinde kullanırlar.

Toplumcu şair ve yazarlar çirkin kelimelerden kurulu horlayıcı, bayağılaştırıcı bazen de alaycı bir üslupla yazarlar.

Şehitlik, şeref, yurtseverlik, ahlak, dindarlık, aşk, kadın, yiğitlik, namus, fazilet gibi kavramları genellikle küçük düşürücü, maddeye bağlayıcı adı verici bir yol izlerler.

Toplumcu şairler edebiyatımızda 1930 dan beri görülen “iki kuşak” tarafından teşkil edilir. Bu çağın ilk temsilcileri 1930 yıllarında eser vermeye başlayan Sadri ERTEM (1900-1943), S. Ali (1907-1948), Reşat ENİS (1909) 1945 ten sonra kalabalıklaşan sosyal gerçekçiler esasta Sait Faik’ten ayrılarak bu üç yazarın yolunu izlediler.

I. Kuşak: Nâzım Hikmet ve onun üslupta, görüşte, kelimelerde, serbest vezinde  taklitçi olan Ercüment Behzat Lav, İlhami Bekir Tez, Hasan İzzettin Dinamo’ dur.

II. Kuşak: Rıfat Ilgaz, Cahit Irgat, A. Kadir, Fethi Giray, Ceyhun Atıf Kansu, Suat Taşar, Ömer Faruk Toprak, Mehmet Kemal, Muzaffer Tayip Uslu, Nevzat Üstün, Ahmet Arif, Arif Damar, Can Yücel, Mehmet Başaran, Hasan Hüseyin’dir.

Bunların çoğu bir sanat kaygısından öte, bir davayı gerçekleştirme kaygısı güderler. İyi roman yazmaktan daha başka amaçları gözetirler.

 Toplumcu – Sosyal     Sosyal-Realist-Toplumcu Gerçekçi

Sosyal gerçekçi roman ve hikaye yazarlarından başlıcaları şunlardır;

Selahattin Enis, Bekir Sıtkı Kunt, Cevdet Kudret Solak, İlhan Tavus, Reşat Enis Aygen, Kemal Tahir, Kemal Bilbaşarı, Orhan Kemal, Samim Karagöz, Faik Baysal, Mehmet Seyda, Yaşar Kemal, Abbas Sayaç, Kemal Bekir, Sunullah Arısoy, Talip Apaydın, Hakkı Özkan, Fakir Baykurt, Tarık Dursun K., Bekir Yıldız, Ümit Kaftancıoğlu, Sevgi (Soysal) Sabuncu vb